مهتاب

مهتاب ای مونس عاشقان روشنایی آسمان آه مهتاب ای چراغ آسمان روشنی بخش جان کو ماهم؟ نزدت چه شب ها با او در آنجا بودیم فارغ ز دنیا لب ها به لب ها بودیم با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم مهتاب امشب که پیش توئم او رفته و من مانده ام آه افسوس رفت و آن دوران گذشت سر نهم بر کوه و دشت از هجرش نزدت چه شب ها با اون در آنجا بودیم فارغ ز دنیا لب ها به لب ها بودیم با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم