داریوش

بیوگرافی داریوش

صدای بم و اندوهگین داریوش اقبالی بیش از نیم قرن است که در موسیقی ایرانی نشانه‌ی تنهایی، غربت و دلتنگی است. او در ۱۵ بهمن ۱۳۲۹ در تهران به دنیا آمد و بخشی از کودکی‌اش در میانه، کرج و کردستان گذشت؛ نخستین اجرای عمومی‌اش هم در نه‌سالگی و در جشن مدرسه بود.

ورود حرفه‌ای‌اش به موسیقی از سال ۱۳۴۹ و با آشنایی با حسن خیاط‌باشی رقم خورد و ترانه‌ی «به من نگو دوست دارم» در همان سال او را سراسری کرد. دهه‌ی ۱۳۵۰ دوران ساخته‌شدن سبک اوست: ترانه‌هایی اجتماعی درباره‌ی فقر، نابرابری و آدم‌های فروافتاده، با کلامی که بیشتر از شعرِ عاشقانه‌ی رایج به روایت شبیه بود. «بوی گندم»، «دستای تو»، «زندونی» و «مرد تنهای شب» از همان سال‌ها مانده‌اند و همکاری‌اش با ترانه‌سرایانی چون اردلان سرفراز و ایرج جنتی‌عطایی بخش بزرگی از این چهره را ساخت.

پس از ۱۳۵۷، مثل بیشتر خواننده‌های پاپ ایران، کارش را بیرون از کشور و با مرکزیت لس‌آنجلس ادامه داد و سال‌ها برای ایرانیان آمریکا، اروپا و استرالیا کنسرت گذاشت. کارنامه‌ی او بیش از دویست ترانه در حدود بیست‌وپنج آلبوم است و ترانه‌هایی مثل «وطن»، «بمان مادر» و «نون و پنیر و سبزی» همچنان از پرشنونده‌ترین کارهای موسیقی فارسی‌اند.

تولد

۱۵ بهمن ۱۳۲۹، تهران

آغازِ فعالیت

۱۳۴۹

سبک

پاپ

فعالیت

خواننده

آهنگ در سازبین

۱۰

آلبوم

۰

پخش

۴۱

دنبال‌کننده

۰