شب رحلت

یادداشت تحریریه

در «شب رحلت»، محمدرضا شجریان بیتی از غزل شماره‌ی ۳۵۴ دیوان حافظ را می‌خواند؛ غزلی نُه‌بیتی که با مصراع «به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم» آغاز می‌شود. نام قطعه از ابتدای بیت هشتم همین غزل گرفته شده است. حافظ در این بیت می‌گوید اگر در لحظه‌ی جان دادن، معشوق شمع بالین او باشد، در شب مرگ از بستر به قصر حورالعین خواهد رفت. «رحلت» در اینجا به معنای درگذشت و کوچ از این دنیاست.