خود درگیر

همش یه چیزی خوب نی تلاش هَ ولی بکوب نی می نویسم اَ هدفا یه جور لیست که میگی یه دقیقه ام ندارم دور ریز میگی حاجی بَه بَه پلنو ایول باز می بینی که شبو غیبم شبیه قولای دَم عیدم که همه چرتن خیلی چیزا قدغنن ولی هنوز دَم پَر منن هنوزم خرِ خرم داغ می کنه کف سَرم خود درگیر شنیدی؟ یعنی شب تصمیم می گیری صبح دوباره روال همون بهم تبریک نمیگی؟ میرم هی سرِ یخچال باز می کنم می بندمش هی خالی میشه تهِ دلم وقتی مست نشدم شیشه ام تهشه می زنم زیرِ قولام حواسم پَرت میشه پیش گُلام کبد چربه و ریه اوراق نمی دونم حالا چیه سوال شاگردِ بد منم جیز بود هر چی دست زدم آره، می زنه مث سگ ضربانش این دیوونه قدِ چند نفر هاره بی تعادلم من بی قرار و منگم می گیرم از گلم دَم اَ خودم دَر میرم اَ تو سردم راهتو بکش برو واینستا مات و من زندگیم هی اشتباه شد خوب بهم نگاه کن راهتو بکش برو واینستا مات و من زندگیم هی اشتباه شد خوب بهم نگاه کن شاید تقصیر من بود که پروانه از آتیش شمع سوخت همه رفتن بدونِ منظور بهشون دست تکون میدم از دور برید به سلامت خیر ندیدم از این جماعت خیلی ساله رفیق ندارم واس کدوم شون از جیب ندادم روزا میره میشه سال با هفت میلیارد آدم بی حساب سیگارامو می ذارم تو زیپِ ساک میرم صورتم زیر شال هوا سرده، من سردترم خون گرمیام یخ زدن چهار چرخام پنچرن افتادم از قلم ولی حاجی عیبی نی کجا بدی اَ این خل و چل دیدین عیبی نی اگه ما رو فر میدین اگه پشت هم کسشر می گین سِرم دیگه سِر از پیشونیم تا پام بی حسه می خندم حاجی چی بشه انگار به ما نمی رسه راهتو بکش برو واینستا مات و من زندگیم هی اشتباه شد خوب بهم نگاه کن راهتو بکش برو واینستا مات و من زندگیم هی اشتباه شد خوب بهم نگاه کن دارم یاد می گیرم اَ این چیزا که شما بلدین شما کجا ما کجا؟ ما جامون خوبه تو پاورقی تو خونه ام و گوشی آف دلم پیشِ عقلم رو سیاه س می ریزم تو گیلاس آبجو چپ می کنم رو شیواس همه کوچه ها تهران آشنان چقد رفتیم چِت تا پاسگاه باز همیشه چشما چهارتا خوب نبود انگار با ما آسفالت موندم بی جواب جز خلاف همه چی غلاف مهم بود کی براش حرف و حدیث موند و خلاص راهتو بکش برو واینستا مات و من زندگیم هی اشتباه شد خوب بهم نگاه کن راهتو بکش برو واینستا مات و من زندگیم هی اشتباه شد خوب بهم نگاه کن