محمدرضا لطفی

بیوگرافی محمدرضا لطفی

محمدرضا لطفی از آن نوازندگانی است که صدای تار را برای یک نسل تعریف کردند. ردیف‌دان، آهنگساز، نوازنده‌ی تار و سه‌تار و مدرسی که نامش با گروه شیدا و کانون چاووش گره خورده است. او در ۱۷ دی ۱۳۲۵ در گرگان به دنیا آمد؛ پدرش تار می‌نواخت و برادر بزرگ‌ترش هم، و همین خانه‌ی پرساز راه او را تعیین کرد.

پس از دوره‌ی ابتدایی در گرگان برای آموختن تار به هنرستان موسیقی تهران آمد و نزد علی‌اکبر شهنازی و حبیب‌الله صالحی درس گرفت؛ ردیف را بعدها از نورعلی برومند، عبدالله دوامی و سعید هرمزی فراگرفت. سال ۱۳۵۴ در جشن هنر شیراز، اجرای راست‌پنجگاه با همراهی محمدرضا شجریان و ناصر فرهنگ‌فر او را به صف نخست موسیقی ایران رساند.

گروه شیدا را بنیاد گذاشت و کارش را با ساخته‌های علی‌اکبر شیدا آغاز کرد، سپس کانون فرهنگی و هنری چاووش را راه انداخت که مجموعه‌ی نوارهای چاووش از دلش بیرون آمد؛ آثاری چون «ایران ای سرای امید»، «کاروان شهید»، «برادر بی‌قراره» و «عشق داند» از راه همین کانون به میان مردم رفت. با محمدرضا شجریان و شهرام ناظری همکاری‌های ماندگار داشت و گروه بانوان شیدا را هم بنا کرد.

سال ۱۳۶۵ به آمریکا رفت و مؤسسه‌ی آوای شیدا را در واشینگتن بنیاد گذاشت و در ۱۳۸۵ به ایران بازگشت. تدریس همیشه بخش جدایی‌ناپذیر کارش بود و نوازندگانی مانند اردشیر کامکار و حمید متبسم از شاگردانش‌اند. او صبح ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۳ در تهران درگذشت.

تولد

۱۷ دی ۱۳۲۵، گرگان

درگذشت

۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۳، تهران

آغازِ فعالیت

دهه‌ی ۱۳۴۰

سبک

سنتی

فعالیت

نوازنده تار و سه‌تار، آهنگساز، ردیف‌دان، مدرس

آلبوم‌ها

۱ آلبومِ شاخص

آهنگ در سازبین

۱

آلبوم

۱

پخش

۰

دنبال‌کننده

۰