فرامرز پایور

بیوگرافی فرامرز پایور

فرامرز پایور نامی است که تاریخِ سنتور در ایران را به دو نیمه تقسیم می‌کند؛ نوازنده، آهنگساز و آموزگاری که این ساز را از نقشِ همراهی‌کننده بیرون آورد و برایش رپرتواری مستقل ساخت. او در ۲۱ بهمن ۱۳۱۱ در تهران و در خانواده‌ای اهلِ هنر به دنیا آمد و از هفده‌سالگی شاگردِ ابوالحسن صبا شد. بعدها ردیف و آوازِ قدیم را نزدِ عبدالله دوامی و نورعلی برومند آموخت و هارمونی و آهنگسازی را نزدِ امانوئل ملیک‌اصلانیان دنبال کرد.

فعالیتِ رسمی‌اش از ۱۳۳۳ در وزارتِ فرهنگ و هنر آغاز شد و از ۱۳۳۷ تدریسِ سنتور در هنرستانِ عالیِ موسیقیِ ملی را به عهده گرفت؛ مسیری که چند نسل نوازنده از آن بیرون آمد. در ۱۳۴۱ برای تحصیل به دانشگاهِ کمبریج رفت و در همان سال‌ها کوشید سنتور و موسیقیِ ایرانی را به شنونده‌ی بیرون از ایران بشناساند. آنچه او را از هم‌نسلانش جدا می‌کند نواساختن برای سنتور است: قطعه‌هایی مانندِ «شهرناز» و «رنگِ شهرآشوب» نشان می‌دهد که این ساز نزدِ او ابزارِ بداهه‌نوازیِ صرف نبود. بیش از ده کتاب و مجموعه‌ی آموزشی هم از او بر جا مانده است.

در دهه‌ی ۱۳۶۰ «گروهِ اساتید» را با جلیل شهناز، علی‌اصغر بهاری، محمد موسوی و محمد اسماعیلی بنیان گذاشت و سرپرستی، آهنگسازی و نوازندگیِ سنتورِ آن را برعهده گرفت. کارهای این گروه با محمدرضا شجریان و شهرام ناظری از ماندگارترین ضبط‌های موسیقیِ ایرانی است. فرامرز پایور در ۱۸ آذر ۱۳۸۸ در تهران درگذشت.

تولد

۲۱ بهمن ۱۳۱۱، تهران

درگذشت

۱۸ آذر ۱۳۸۸، تهران

آغازِ فعالیت

دهه‌ی ۱۳۳۰

سبک

موسیقی سنتی ایرانی

فعالیت

نوازنده‌ی سنتور، آهنگساز، مدرس

همکاری در سازبین

۸

آلبوم

۰

دنبال‌کننده

۰