جمشید عندلیبی

بیوگرافی جمشید عندلیبی

صدای نیِ جمشید عندلیبی برای دو نسل از شنوندگانِ موسیقیِ ایرانی با آوازِ محمدرضا شجریان گره خورده است. او نوازنده و آهنگسازی بود که نی را از نقشِ همراهیِ ساده بیرون آورد و به یکی از صداهای شاخصِ موسیقیِ سنتیِ ایران در چهار دهه‌ی گذشته بدل کرد؛ نوازندگی‌اش نرم، پرنفس و تغزلی بود و بیشتر از آن‌که بخواهد هنرنمایی کند، به حالِ آواز گوش می‌داد.

عندلیبی زاده‌ی سنندج بود و کارِ جدی با نی را پس از آمدن به تهران دنبال کرد. ردیفِ موسیقیِ ایرانی را نزدِ نصرالله ناصح‌پور، نورعلی برومند و محمدرضا لطفی آموخت و برای تکمیلِ فنونِ پیشرفته‌ی نی به اصفهان و نزدِ حسن کسایی رفت. از سالِ ۱۳۵۶ به گروهِ عارف پیوست، گروهی که پرویز مشکاتیان بنیان گذاشته بود و بخشِ مهمی از مهم‌ترین اجراهای آن سال‌ها را رقم زد.

نامِ او روی کارنامه‌ای از ماندگارترین آثارِ موسیقیِ ایرانی نشسته است: تک‌نوازیِ نی در «نی‌نوا» ساخته‌ی حسین علیزاده، و همکاری در «بیداد»، «نوا»، «دستان»، «دود عود»، «آسمان عشق»، «یاد ایام»، «رسوای دل»، «پیام نسیم»، «دل مجنون» و «سرو چمان» با محمدرضا شجریان. در آهنگسازی هم آلبوم‌های «مونس جان»، «پاییز نیزار» و «مهمان تو» را از او داریم.

جمشید عندلیبی بامدادِ ۱۵ اسفندِ ۱۴۰۲ در ۶۶ سالگی بر اثرِ ایستِ قلبی در خانه‌اش درگذشت.

تولد

۱۳۳۶، سنندج

درگذشت

۱۵ اسفند ۱۴۰۲، تهران

آغازِ فعالیت

دهه‌ی ۱۳۵۰

سبک

سنتی

فعالیت

نوازنده‌ی نی، آهنگساز

آلبوم‌ها

۳ آلبومِ شاخص

همکاری در سازبین

۹

آلبوم

۳

دنبال‌کننده

۰